Η Νέα Ασθένεια Των Παιδιών: Ο Διαβήτης Των Ενηλίκων

Η Νέα Ασθένεια Των Παιδιών: Ο Διαβήτης Των Ενηλίκων

Η Νέα Ασθένεια Των Παιδιών: Ο Διαβήτης Των Ενηλίκων

Ο διαβήτης τύπου 2, ο διαβήτης που συνήθως ξεκινά μετά την ενηλικίωση, είναι μια τρομακτική, αλλά πολύ συνηθισμένη επιπλοκή της παχυσαρκίας. Τυπικά, η συγκεκριμένη ασθένεια παρουσιάζεται σε άτομα ηλικίας σαράντα ετών και άνω. Την τελευταία δεκαετία έχει αυξηθεί περίπου στο δεκαπλάσιο στα παιδιά και στους εφήβους. Συχνά η διάγνωσή του δεν είναι εύκολη παρά μόνο αφού περάσουν κάποια χρόνια και σε αυτό το διάστημα η ασθένεια μπορεί να έχει προκαλέσει βλάβη σε αρτηρίες και όργανα, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο για καρδιοπάθειες, εγκεφαλικά επεισόδια και άλλα προβλήματα υγείας. Υπάρχουν, ωστόσο συγκεκριμένα συμπτώματα, τα οποία επιβάλλουν στα παιδιά αυξημένου σωματικού βάρους να εξεταστούν για την ασθένεια. Για το λόγο αυτό, οι γιατροί πρέπει αν είναι ιδιαίτερα προσεχτικοί και να εξετάζουν για πιθανότητα διαβήτη όλα τα υπέρβαρα παιδιά. Ανάλογα με τη σοβαρότητα της ασθένειας και το πότε θα διαγνωστεί, οι επιπλοκές μπορεί να εκδηλωθούν σχετικά νωρίς, ακόμα και στην ηλικία των είκοσι ετών. Το πιθανότερο είναι να συμβούν σε νέους, οι οποίοι δεν έχουν διαγνωστεί ή που δεν έχουν ακολουθήσει τη θεραπεία. Τα παιδιά με διαβήτη τύπυ 2 αναγκαστικά ωριμάζουν γρηγορότερα από τα άλλα παιδιά της ηλικίας τους. Συχνά, είναι απαραίτητο να ακολουθούν μια προσεχτικά συντονισμένη θεραπευτική αγωγή σε συνδυασμό με την κατάλληλη δίαιτα, πράγματα που δε ταιριάζουν στην ξέγνοιαστη και ανέμελη παιδική ηλικία.

Τι ακριβώς είναι όμως ο διαβήτης τύπoυ 2;

Eίναι ο λεγόμενος «διαβήτης των ενηλίκων». Πρόκειται για μια πάθηση κατά την οποία το σώμα δεν αντιδρά πλέον στην ινσουλίνη. Η ινσουλίνη είναι μια ορμόνη, η οποία παράγεται από το πάγκρεας για να μεταφέρει, μέσω του αίματος, τη γλυκόζη στα κύτταρα του σώματος, τα οποία τη χρησιμοποιούν προκειμένου να παράγουν ενέργεια. Όταν ο οργανισμός δεν αντιδρά στην ινσουλίνη, η γλυκόζη παραμένει στο αίμα και προκαλεί φθορές στα αγγεία. Η φαρμακευτική αγωγή, η οποία χορηγείται από το στόμα αυξάνει την παραγωγή ινσουλίνης στο σώμα, ενισχύοντας έτσι την κίνηση της γλυκόζης προς τα κύτταρα. Αν αυτό δε γίνεται ή πάψει να είναι αποτελεσματικό, τότε ο ασθενής μπορεί να χρειαστεί ενέσεις ινσουλίνης. Η άσκηση και ο έλεγχος του βάρους βοηθούν το σώμα να ανακτήσει την ευαισθησία του στην ινσουλίνη, μειώνοντας κάποιες φορές την ανάγκη για φαρμακευτική αγωγή.